Het is nu 3 en een halve maand geleden dat Yrla ingeslapen moest worden.
Nog steeds kijk ik als het 's morgens de kamer binnen kom, even of Yrla niet de trap wilt opglippen. Na dit al die jaren van hem gewend te zijn, blijft die gewoonte.
Net als dat ik thuis van mijn werk kom, vaak nog in gedachten en zeg bij het binnen komen;
Hi knulletje daar ben ik weer. Het is en blijft reusachtig stil. En al deed Paul altijd stoer door te zeggen dat de katten niet zo "zijn ding" waren; hij mist zijn maatje ook enorm.
Nu zijn we weer op zoek naar een paar poezebeestjes om die een goed thuis te geven.
Niet om Yrla en Micky te vervangen, dat is absoluut niet mogelijk, maar de leegte om ons heen is enorm nu we nog maar met ons tweeën wonen.
Ik hoop binnenkort hier leuks nieuws over te kunnen vertellen.
Liefs Von  | 
